Het leven is zo raar.
Je staat op
en voordat je het weet
en zonder dat een ander
het zegt
ga je weer naar bed. Het leven is zo raar.
Wallen
het is al weken zo
als ik op sta
kijk ik er tegen aan
in de loop van de dag wordt het wat minder
meisjes vragen: ben je ziek ?
heb je slecht geslapen !
maar ik kijk er al weken tegen aan
en het zal ook niet weg gaan
naar ik vrees
De wind ruist.
Eén meter van mijn stoel
kruipt een (jonge) adder
langs de scherpe kant
van de gebroken glasplaat
naderbij.
Ook zie ik
uit mijn linker-schoenzool
een paar grassprieten
steken.
Ja, die zool moet ik plakken.
Een mier
een mier
loopt op de mouw
van mijn blauwe werkjas
ze is klein
het hoofd rond
en een zwart lijf
ik pak haar op
en smijt haar weg
ik wil alléén zijn
